Δες μωρό μου τις νότες
Δες’ τις στο σκοτάδι πως λάμπουν
τρελές jazz πορείες ακολουθούν
αξιοποιώντας τη θεωρεία του χάους
σ ένα τρελό τζαμάρισμα
βραχνού σαξόφωνου.

Χοροπηδούν στο ρυθμό του πιάνου
μπλέκονται ανάμεσα στα πλήκτρα
και κοροϊδεύουν την ουρά του
Βγάζουν τη γλώσσα
στα δάχτυλα του Oscar Peterson

Ένα σουρεαλιστικό κυνηγητό
μέσα σε αυστηρή νέγρικη μυσταγωγία ξεκινά
Δάχτυλα, νότες, όργανα, μουσικοί
μπλέκονται σαν πρωτάκια σχολείου Σαμερχιλ
σε εκδρομή με ιστιοφόρο,
που του γεμίζουν τα πανιά αέρα
τα φουσκωμένα μάγουλα του Ellington

Όλες οι κατευθύνσεις που βλέπει
το εξασκημένο μάτι του μουσικού
κι άλλες τόσες υφαίνουν τον ιστό της μουσικής.

Μια μαύρη mama ιδρωμένη
ανοίγει το στόμα να καταπιεί
την απορία που γεννούν τα δάχτυλα του Keith Jarrett
κι ένας ψηλόλιγνος νέγρος προστάτης
λαδώνει το μυαλό με μπριγιαντίνη
μπας και κατανοήσει
τις χωρίς νόημα κινήσεις τους.

Δυο πλήκτρα αριστερά ο δείκτης
και ο μεσαίος ξαφνικά φεύγει δεξιά στο μαύρο κενό
των φρεσκοπλυμένων δοντιών του πιάνου.

Τα αριστερό μικρό αναποφάσιστο
σέρνεται μεταξύ σολ και λα
και ο παράμεσος κινείται αφύσικα αυταρχικά
διδάσκοντας στο ρε υπακοή

Χιλιάδες πεταλούδες φωσφορίζουσες νότες
ξεχύνονται απ την ανασηκωμένη ουρά.
Αυτόνομες
Κάθε μια αγωνίζεται για να ξεφύγει
στη πίστα με τα συγκρουόμενα
του Jack the knife

Μωρό μου δεν είναι παγανιστική τελετή
μη μου σφίγγεις τρομαγμένα το χέρι
Ζεις μια νύχτα jazz του Μισισιπή
Βαρκάδα κάνουμε μωρό μου
στην Ορλεάνη των ήχων
Χαλάρωσε πάνω μου
Άφησέ με να σου παιδέψω
το λοβό του μικρού σου αυτιού
με κείνη την ερωτευμένη νότα
που μόλις ξετρύπωσε απ’ την τρομπέτα του Louis
Άφησέ με να σου χαϊδέψω τη ραχοκοκαλιά
με τη μελαγχολική δίεση σε μι ελάσσονα
Άφησέ με να χωθώ στα σκέλια σου
μινοράκι ερεθισμένου κλαρινέτου.

Μη κλείνεις τ’ αυτιά
κι ας σε κούρασαν οι πεταλούδες νότες
Άφησε ν αποπλανήσουν τα κουρδισμένα όργανα
τις αισθήσεις σου
Παρέδωσε τον κώδικα της συμπεριφοράς,
που ντύνεσαι το πρωινό στο γραφείο σου,
στην αισθησιακή jazz μελωδία
Ρούφηξε τον αέρα της μαύρης μουσικής
Γεύσου την υγρασία της Ορλεάνης
Μισόκλεισε τα μάτια
όπως κάνεις για ν αφαιρέσεις την παραμόρφωση
Κι άκουσε Άκου
Οι πεταλούδες τραγουδούν,
βρήκαν πορεία χορού
συμφιλιώθηκαν με τα όργανα
και οι μουσικοί είναι οι Θεοί της νύχτας.
Κι εσύ μωρό μου, η πιο υγρή μου Νύχτα

© Copyright, taraxopoios

Θάνατος οι σκέψεις
που ξυπνούν φόβους αταβιστικούς

το άγγιγμα χειλιών
που παγωμένα κρύσταλλα θυμίζουν

η ομορφιά
που ζει σε φωτογραφία ενθύμιο

τα χνώτα
που μας ποτίζουν πυρετό

Θάνατος οι θηλές
που τάισαν λακέδες δικτατόρων

το ωράριο 8-4
που παράγει καθυστέρηση

η κάμερα
που καταγράφει συνομιλίες

τα σκυλιά
που φυλάνε αυλές φονιάδων

Θάνατος το θολό βλέμμα
που κρύβει τα θέλω

η γλώσσα
που γλύφει ξένα χείλη

τα κορμιά
που ζωντανεύουν άδοξες νίκες

οι νίκες απέναντι
σε αδύναμους αντιπάλους

Θάνατος τα όρνεα
που τρέφονται μ ελπίδες νεκρών

το μικρό δάχτυλο
που ζητά εξουσία

το μολύβι
που υπάκουα σκοτώνει αξίες

Θάνατος τα δύο χέρια
που σε υπηρετούν

θάνατος η υπομονή
που σ αφήνει ανάπηρο στο στίβο της ζωής

θάνατος η εκπαίδευση
που σκοτώνει την παιδεία

θάνατος τα μαλάκια
που λάμπουν σαν όστρακα

Θάνατος το στόμα
που κλέβει ξένες λέξεις

τα πόδια
που πατάνε μόνο άσφαλτο

τα μάτια
που βλέπουν μέσα από κιάλια αντεστραμμένα

τα δόντια
που δαγκώνουν ψυχές

τα σκουλαρίκια
που κρέμονται στο κενό

Θάνατος η πίστη και οι πιστοί
οι ιερείς ατροφικών εγώ

Θάνατος οι ιδέες
που ταΐζουν ανήλικα εγώ

Θάνατος κι εσύ
που φωνάζεις εγώ

© Copyright, palioxaraktiras